GIRL ON A MISSION

Het was weer zover. Ik had weer eens een bruiloft. Afgelopen vrijdag.

Zo'n bruiloft waar ik de hele dag voor uitgenodigd was. Zo'n feest buiten in de open lucht. De ceremonie in de brandend hete zon en 's avonds een dikke vette party van jewelste. Je weet wel. Zo'n feest waarvoor je er picobello wilt uitzien. Om 's avonds na al die indrukken van zo'n dag en alle alcoholische versnaperingen tijdens de party, compleet uitgeput te zijn en nog maar een schim te zijn van de uitgedoste look van het begin van de dag. Zo'n feest.

Om enig outfit-drama te voorkomen, zoals twee jaar geleden het geval was toen mijn vriendin M trouwde, (klik hier!) besloot ik de jurk van toen wederom aan te trekken. Ik had hem na het feest nooit meer gedragen en dat vond ik toch best zonde van de jurk. Hij was nog steeds prachtig, zag er nog uit als nieuw en het kwam niet eens in mij op om naar een andere jurk te kijken. Ik werd al moe bij de gedachte aan alle stress die het vinden van een jurk met zich meebrengt, dus ik ging op safe. Ik was al klaar voordat ik überhaupt de trouwdatum wist.

Afgelopen maandag googelde ik nietsvermoedend. Op jurken. Ik keek bij de Wehkamp en bij Steps. Vraag me niet waarom, want ik moet een antwoord schuldig blijven. Maar toen ik op de site van Steps de allermooiste jurk ooit zag, voelde ik paniek opkomen. Het zou net zo'n gestress worden als toen. Deze jurk móést ik hebben! Mijn hele voornemen om mijn 'oude' jurk weer aan te trekken verdween als sneeuw voor de zon en het leek alsof die gedachte nooit had bestaan. Ik moest en zou deze supercute zwart-witte jurk met polkadots hebben en wel nu!

De volgende dag belde ik naar de Steps-winkel. Tot mijn verbazing hadden ze 'mijn' jurk in mijn maat er nog hangen. Ze zou hem achter hangen. Die avond was geen optie voor mij om hem op te halen, dus ze zou hem er tot de volgende dag laten hangen. Tegelijkertijd vroeg ik mijn collega of ik de dag erop een uurtje eerder weg kon van werk. Ik zou hem dan ophalen in Enschede. En ook dat kon. Redelijk gemakkelijk allemaal.

Maar bij zo'n jurk horen natuurlijk schoenen. En ook díé vond ik die dinsdagavond heel gemakkelijk online bij de Wehkamp. Van Manfield. Echt súpergave sandaaltjes met een mooie hak. In zwart, dus ook gemakkelijk te dragen bij een andere outfit en ook nog eens in de sale. Ik sprong onder de douche en toen ik terugkwam en de bestelling wilde plaatsen, voelde ik wederom paniek opkomen. Uitverkocht, stond er in beeld. Was me in dat halve uurtje douchen nét iemand voor geweest!

n dag kon niet meer stuk.

Ik bleef googelen. Beslist.nl, fashionchick.nl, Sarenza, Intreza.nl, Manfield.com. Overal uitverkocht. Totdat ik op de site van Manfield zag dat ik kon zoeken op postcode. Dus dat deed ik. Ik koos voor een straal van 50 km. Ik gaf mezelf weinig kans. Online waren ze overal uitverkocht en dan zouden ze ergens in een fysieke winkel nog op voorraad zijn? Ik wilde het eigenlijk niet eens proberen en toen ik zag dat er in Enschede nog een paar zou zijn, geloofde ik het niet eens. Zal wel een foutje zijn, dacht ik.

Die woensdagmiddag was ik om tien over vijf in de stad. Girl on a shopping mission! Ik liep vanuit de parkeergarage in één streep naar de Manfield winkel. En daar stonden ze. In maat 36, verstopt tussen de schoenen in maat 37, ongeduldig op mij te wachten. Ik probeerde ze, ze pasten en binnen vijf minuten stond ik weer buiten. Linea recta naar twee deurtjes verder, de Stepswinkel. Mijn jurk werd gebracht, hij zat als gegoten, met als gevolg dat ik binnen een kwartier een complete bruiloftoutfit bij elkaar had gescoord. Zo gemakkelijk kon het dus ook. 

De bruiloft was wederom prachtig. Alles wat ik nu erover zou zeggen zou niet genoeg zijn. Het was heel bijzonder en ontzettend mooi. De zon scheen, het gras was groen, de bruid was mooi, de bruidegom one piece of handsome, balonnen hingen overal, kinderen konden lekker spelen, er was eten, drinken, iedereen was goed gemutst en blij. Het was zoals een bruiloft hoort te zijn. Ik ben er dol op.

Waarom ik niemand had om mee te trouwen, werd me een paar keer gevraagd. Ik moest het antwoord schuldig blijven. Toen de bruid haar boeket ging gooien en de single ladies hun best gingen doen om het te vangen, waren alle ogen op mij gericht. Van alle kanten werd me succes gewenst om het boeken te vangen, want blijkbaar wordt het me gegund. Erg lief. De bruid gooide het boeket achterover.

En ik? Ik ving het niet.

33

Het is vandaag 11 juni. Ik ben vandaag jarig.

Ik ben vandaag 33 geworden. Drieëndertig! Drie drie. Tres tres. Een mooi getal. Twee drieën. Omgekeerd hetzelfde. Drie drie. Drie keer 11, mijn geboortedag. Mooie leeftijd. Ook al hou ik niet van oneven getallen, 33 is gewoon bijzonder.

De leeftijd van Jezus toen hij werd gekruisigd, hoorde ik iemand een keer zeggen toen zij 33 werd. Ik weet nog precies wie het was en waar het was. Ik hoor het haar nog zó zeggen. Ik was toen 25. Drieëndertig dacht ik toen peinzend. Ik was blij dat ik het nog niet was. Dat ik pas 25 was. En dat die leeftijd nog heel ver in de toekomst leek.

Nu wil ik eigenlijk schrijven dat ik daar naar terug verlang. Naar 25 zijn. Dat het leven op je 25e nog zo mooi en prachtig is. Dat ik meer kon genieten van het leven, minder zorgen had. Dat alles toen nog kon en mocht en niks hoefde. Dat ik toen nog geen biologische klok had die niet tikte, maar keihard alarm sloeg. Dat ik toen nog dromen had. Dat ik toen dacht dat ik nu, op mijn 33e wel getrouwd zou zijn en kinderen zou hebben.

Maar dat ga ik niet schrijven. Want dat is niet zo. Ik verlang niet terug naar 25 zijn. Ik zou niet weten waarom. Het was niet altijd alleen maar mooi en prachtig. Noch zorgeloos en noch vol dromen over trouwen en baby's. Dat was gewoon niet zo. Integendeel. Dus dat ga ik ook niet schrijven.

Wat ik dan wel wil zeggen? Ouder worden is juist leuk. Het leven geeft zoveel, er is zoveel om in je op te nemen en om van te genieten. Het leven is een presenteerblaadje aan ervaringen, elke ervaring is er een en elke dag word je steeds meer gevormd tot wie je bent. Zo hey, dat floepte er zo even uit. Uit de mouw geschud. Hoppa. Een waarheid als een koe.

Waar ik verder naar toe wil met dit verhaal? Ik heb eigenlijk niet echt een idee. Maar jeetjemina zeg! Holy moly, sodeju! Alle gekruisigde Jezus Christussen nog aan toe! Ik ben gewoon kats 33 geworden vandaag!

ROME!

Ik was al eens eerder in Rome.

Niet heel lang, maar ik was er wel. Op doorreis. Toen ik in 2008 na jaren Curaçao en een paar maanden Argentinië terugkwam in Nederland. Om weer in Nederland te gaan wonen. Ik was pas 25 en had al een heel leven achter de rug. Ik wilde weg uit Argentinië. Ik wilde terug naar Nederland. Het werd lente in Nederland. Ik verlangde zó naar Nederland en de Hollandse lente. Het gras dat groener zou worden, de vogels die zouden fluiten. Ik moest het al járen missen, al jaren verlangde ik naar Nederland. Terug naar Nederland. Zoals een nicotineverslaafde naar een sigaret kan verlangen, zoals een atleet verlangt naar water na een sportwedstrijd. Dus ik ging. Zomaar. Ik boekte een ticket naar Rome in de veronderstelling dat ik dan dichterbij Nederland was, omdat er geen rechtstreekse vluchten gingen van Buenos Aires naar Amsterdam. In Rome zou ik wel verder zien.

Ik schreef er hier over. Ja, toen schreef ik ook al. Over dat ik het Colosseum was gepasseerd. Dat herinner ik me nog goed. En hier. Nog voordat ik vertrok uit Argentinië. En hier. Toen ik inmiddels net in Nederland aan was gekomen. Toen had ik nog een relatie. Was ik nog samen met mijn ex. Ik kan het me eigenlijk niet meer voorstellen. Om met iemand te zijn. Om samen dingen te doen. Mijn leven in mijn uppie is heerlijk, zalig zelfs. Al die vrijheid, het is pure luxe. Misschien verlangde ik daar al die tijd nog wel een meeste naar.

En die vrijheid, die zorgt er nu voor dat ik kan doen en laten wat ik wil. Dat ik kan gaan en staan waar ik wil. En afgelopen weekend was dat in... Rome!

Samen met vriendin M. Met wie ik sinds 2011 (bijna) elk jaar een Europese citytrip maak. Eerst naar Berlijn, toen naar Parijs, Barcelona in 2013 en 2014 hebben we overgeslagen. Dit jaar dus Rome en toen we in Rome waren, zwijmelden al over de trip die volgend jaar zou plaatsvinden. Istanbul? Praag? Lissabon? Jemig, er is nog zoveel te zien en te beleven. Iedere stad heeft zijn eigen charme en eigen karakter. En Rome is hier wel een uitblinker in.

"Rome is een groot openluchtmuseum." Ik hoorde het verschillende mensen zeggen voordat we gingen. Mensen die er al eens waren geweest en onder de indruk raakten van de imposante bouwwerken. Een stad gebouwd op pure historie. Alles wat er vandaag de dag bestaat, stamt af uit de oudheid. Uit de geschiedenis. En hoe verschrikkelijk ik het vak geschiedenis vroeger op school vond, zo interessant vind ik het nu.

Ronddwalen in vervlogen tijden en ondertussen belaagd worden door mannetjes die een selfiestick aan je willen verkopen. Hoe tegenstrijdig. Langs eeuwenoude gebouwen struinen om daarna op een hip terras een overheerlijk cappuccino te drinken. Of een wijntje. Het een nog indrukwekkender dan het ander. De Spaanse Trappen op Piazza di Spagna met de Fontana della Barcaccia. De Trevifontijn aan het Piazza di Trevi die helaas in de steigers stond. De gebouwen, de vele pleinen. Natuurlijk het Vaticaan in de kleinste staat ter wereld. De Sixtijnse kapel met de beroemde schilderingen van Michelangelo. Het Sint Pieterplein waar helaas geen paus te spotten viel. En uiteraard het Colosseum. Het eeuwenoude amfitheater wat door de eeuwen heen overeind is blijven staan en nooit is verzakt. Bizar. En indrukwekkend.

Het was te kort. Door vertragingen tijdens het reizen kwamen we laat aan en verloren we tijd in de stad. Uiteindelijk waren we er maar twee dagen, waarvan de tweede dag snikheet was. En het was er druk. Afgeladen. Overal. Voor je rust hoef je niet naar Rome te gaan. Maar voor de ervaring wel. Het was de moeite dubbel en dwars waard.

Het is er prachtig.

POEP OP MIJN AUTO

Eergisteren, het was een zonnige maandagmiddag, reed ik via Oldenzaal terug van Enschede naar Denekamp.

Ik had net peentjes gezweet bij het maken van een slopend twee uur durend examen. Versuft zat ik in de auto. Ik was al bijna bij de laatste rotonde in Oldenzaal toen ik me opeens iets realiseerde. Iets wat ik me de dag ervoor al had bedacht. Ik zou met mijn auto door de wasstraat gaan.

Mijn auto is zwart. Van origine. Maar vaak gaat hij als een combinatie van donkergrijs en bruinig door het leven. Matglans, terwijl zijn oorspronkelijke lak zo hoog glanst als een keutel in de maneschijn. Een paar nuances vaak aan de onderzijde. Van zandkleurig taupe tot drekkig donkerbruin. Maar in zijn originele vorm, glanzend zwart, zie ik hem niet vaak. Terwijl hem dat juist zo goed staat.

De wasstraat was de oplossing. En dus ging ik. Voor twaalf euro vijftig werd mijn bolide helemaal schoon gespoten. Ik maakte nietsvermoedend grappige selfies terwijl de enge borstels langs mijn auto raasden en zelfs een paar druppels naar binnen spuwden. Wat zou hij mooi glanzen als ik weer naar buiten zou rijden. In het prachtige zonnetje. Ik voelde me de koning te rijk. Eenmaal eruit, stapte ik uit de auto, klapte de zijspiegel naar binnen (de enge borstels hadden hem juist naar buiten geduwd) en haalde het plastic van de ruitenwisser, toen ik het plots zag.

Even verstijfde ik. En dacht meteen dat ik het er wel af kon wassen. Waar achteraan ik me meteen bedacht dat het er helemaal niet kon, omdat ik juist net uit de wasstraat kwam. Dit was er niet af te krijgen. Dit was erin gekerfd. Met een mesje. Of een stokje. Of iets anders. Het zat er in ieder geval goed op. Op mijn motorkap. Moedwillig gedaan. Zelfs duidelijk leesbaar. Een woord op mijn motorkap. Een vies woord. Poep.

Poep op mijn motorkap. Ingekerfde, niet verwijderbare poep. Poep! Dat je iets op mijn motorkap krast is een ding, maar dat dat dan het woord poep moet zijn? Maak er dan shit van. Of een ander hipper woord. Maar poep? Wat dacht die persoon nou zelf? Dat ik met poep op mijn auto wil rijden? Poep! Even serieus. Hoe vaker ik het zeg, hoe minder ik geloof dat het echt een woord is. Poep.

Als ik aan Lise vraag of ze een poepie heeft gedaan, moet ze lachen om het woord poepie (of misschien gewoon om de manier waarop ik het uitspreek), als iemand de koning op een voetstuk plaatst, ben ik altijd degene die zegt dat hij ook maar gewoon een mens is dat moet poepen en als ik tijdens mijn werk even weg ben en er word mij gevraagd waar ik was, ben ik steevast wezen poepen. Ik heb wel wat met poep. Ik doe mijn achternaam best wel eer aan. Nijmeijers en poep is als Nijmeijers en voetbal. Een twee-eenheid. Onlosmakelijk verbonden met elkaar. En ik kan ook best stinken. Maar om daar nou vrolijk mee te koop te lopen (rijden) op mijn prachtig mooie zwarte C1'tje die me al bijna twee en een half jaar door het ganse land rijdt? Nee. Daar bedank ik voor.

Toen ik thuiskwam belde ik de verzekering. De jongen aan de andere kant van de lijn moest lachen om het woord poep. Dat snap ik natuurlijk. Ik lachte zelfs met hem mee. Er werd meteen een garage geregeld en ik kon er meteen terecht. De garage pal naast de wasstraat waar ik inmiddels een klein uurtje eerder was om mijn turbovriend te wassen. Ik ging uit van het worst case scenario. En verwachtte dat hij helemaal overgespoten moest worden. Maar de man in de garage (leuke man trouwens!) wilde eerst proberen of hij te polijsten was. Omdat de krassen niet zo diep waren.

Zo gezegd zo gedaan. De krassen waren inderdaad oppervlakkig genoeg. Er kon gepolijst worden. En terwijl de leuke man met zijn polijstapparaatje vakkundig over mijn motorkapje raasde, verdween de poep als sneeuw voor de nog altijd schijnende zon.

"Je ziet er niks meer van!" riep ik uit, nadat hij klaar was.

"Een geluk bij een ongeluk," antwoordde hij.

Hij reed hem de garage uit en zette hem rijklaar.

"Ik regel het wel met de verzekering," zei hij, toen hij mij de sleutels teruggaf. Wat fijn, dacht ik, zo'n man die dat voor je regelt. Heel fijn.

Ik stapte in en reed weg.

En ik liet de poepzooi achter bij de garage.

ZOMER(S)DAGJE!

Het is nog geen twee weken geleden dat ik in bikini in het zonnetje zat.

In Torremolinos. In Zuid-Spanje. De laatste dag van mijn Andalusië-rondreis. Ik wilde eigenlijk de laatste nacht weer in Málaga doorbrengen (net zoals de eerste twee nachten), maar daar zat alles vol. Pasen stond voor de deur. Of het was heel duur. Of ik moest op een slaapzaal in een hostel dat nog wel betaalbaar was. Dat wilde ik niet. Dus ik zocht een hotel in de buurt van het vliegveld. En toen kwam ik in Torremolinos uit. Ook goed, vond ik. Als ik maar kon slapen.

Ik boekte het hostel, niet verwacht dat het veel bijzonders zou zijn. Maar dat was het wel. Een huis. Met een tuin. Met een hele mooi Mediterraanse tuin. Mijn kamer was nog niet klaar toen ik aankwam, maar dat vond ik allerminst erg. Ik plofte in de loungeset in de tuin en heb heerlijk een klein uurtje zitten lezen. In de prachtige tuin. Met een grote boom, veel groen en een prachtige geranium (mijn guilty pleasure, geraniums). Het hostel heette zelfs Los Geranios. Dat ik op mijn allerlaatste dag nog op zo'n mooie plek terecht zou komen.

Na het inchecken ging ik op pad. Naar het centrum en ik wilde naar het strand. Maar ik vond geen parkeerplek en was het al snel zat. Ik reed terug naar de prachtige tuin en plantte mezelf voor mijn kamertje in een stoel. In mijn bikini met het boek waar ik al dagen in las. In de zon. Factor dertig op mijn huid. Zitten. In de tuin, bestraat met beton vol met scheuren (eigenlijk best mooi!) en omringd met geraniums. Het was 22 graden. Heerlijk!

Vandaag was het weer 22 graden. Gewoon in Denekamp! En omdat een collega verlaat Pasen vierde dit weekend en ik afgelopen maandag voor haar gewerkt heb, was ik vandaag de hele dag vrij. De hele dag. Vrij! In de warmte en de heerlijke zon!

Ik ging naar mijn broer. En zat heerlijk in de tuin, samen met Lise, mijn nichtje dat inmiddels al zeven maanden is. We dronken een biertje in het zonnetje, aten een broodje, gaven Lise een fruithapje en wat melk. Zo fijn! Daarna naar mijn vriendin M. We zaten in haar tuin, in de zon en gingen even op de fiets met haar dochtertje. Heerlijk!

De eerste zomerse dag van 2015 is een feit. Mensen op straat. Tulpen in bloei. Overal bloesems. En dan die magnolia's overal. Zo mooi! De mooie tijd komt er weer aan. Ik word er blij van!